W dniu 18 listopada 2021r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ponownie wypowiedział się w polskiej sprawie C‑212/20 dotyczącej Frankowiczów. Wydanie orzeczenie jest korzystne dla kredytobiorców i wzmacnia ich pozycje procesową.

Zdaniem TSUE postanowienia umowne określające sposób ustalania kursu przez bank powinny być sformułowane w sposób jasny i zrozumiały dla kredytobiorcy. Ponadto kredytobiorca powinien mieć możliwość w każdym czasie samodzielnego ustalenia wysokości kursu waluty franka szwajcarskiego. W przypadku kredytów frankowych mechanizm przeliczeniowy był znany jedynie bankom, a kredytobiorca nie ma możliwości ustalenia wysokości kursu w dowolnym czasie. 

Trybunał, wskazał również, że sąd krajowy nie ma możliwości zamiany nieuczciwego kursu banku na inny miernik wartości, nawet w oparciu o wykładnię woli stron. Powyższe rozstrzygnięcie jest zgodne z wcześniejszym stanowiskiem TSUE przedstawionym w sprawie Państwa Dziubak C-260/18.

Treść rozstrzygnięcia TSUE w sprawie C-212/20:

1)      Artykuł 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że treść klauzuli umowy kredytu zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem ustalającej cenę zakupu i sprzedaży waluty obcej, do której kredyt jest indeksowany, powinna, na podstawie jasnych i zrozumiałych kryteriów, umożliwić właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i racjonalnemu konsumentowi zrozumienie sposobu ustalania kursu wymiany waluty obcej stosowanego w celu obliczenia kwoty rat kredytu, w taki sposób, aby konsument miał możliwość w każdej chwili samodzielnie ustalić kurs wymiany stosowany przez przedsiębiorcę.

2)      Artykuły 5 i 6 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy, który stwierdził nieuczciwy charakter warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, dokonał wykładni tego warunku w celu złagodzenia jego nieuczciwego charakteru, nawet jeśli taka wykładnia odpowiadałaby wspólnej woli stron.