Czy po prawomocnym wyroku w sprawie kredytu CHF bank ma jeszcze możliwość zmiany rozstrzygnięcia? W opisywanej sprawie frankowej, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, bank złożył skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy odmówił jednak jej przyjęcia do rozpoznania, wskazując na utrwaloną linię orzeczniczą w zakresie unieważnienia umów frankowych. To istotny sygnał dla frankowiczów z Wrocławia oczekujących na rozstrzygnięcia apelacyjne!
Jak przebiegała sprawa frankowa przed Sądem Okręgowym w Opolu?
Spór z Santander Bank Polska S.A. rozpoczął się pozwem z 29 października 2021 r. o ustalenie nieważności umowy kredytu indeksowanego do CHF oraz o zapłatę 93 894,77 zł. W wyroku z 11 sierpnia 2023 r. (I C 2751/21) Sąd Okręgowy w Opolu uznał, że postanowienia dotyczące mechanizmu przeliczeń były niejednoznaczne i nieweryfikowalne, a po ich wyeliminowaniu umowa nie mogła dalej obowiązywać. W konsekwencji sąd ustalił nieważność umowy kredytu oraz zasądził roszczenia zgodnie z żądaniem z pozwu.
Apelacja banku a sprawa frankowa przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu
Apelację od wyroku w sprawie frankowej wniósł Santander Bank Polska S.A., kwestionując m.in. ocenę abuzywności klauzul indeksacyjnych oraz skutki stwierdzenia nieważności umowy kredytu CHF. W toku postępowania odwoławczego bank podniósł również zarzut potrącenia kapitału. Wyrokiem z 23 lipca 2025 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (V ACa 2539/25) utrzymał rozstrzygnięcie o nieważności umowy. Podzielając stanowisko Sądu I instancji wskazał, że postanowienia przeliczeniowe były abuzywne, a po ich wyeliminowaniu brak było podstaw do dalszego utrzymania umowy w obrocie. Zmiana wyroku dotyczyła wyłącznie rozliczenia – po potrąceniu kapitału 80 000 zł zasądzono 13 894,77 zł jako nadwyżkę wpłat po unieważnieniu umowy frankowej.
Skarga kasacyjna Santander Bank Polska – próba podważenia prawomocnego wyroku
Pomimo utrzymania przez sąd drugiej instancji nieważności umowy kredytu CHF, Santander Bank Polska S.A. nie zaakceptował rozstrzygnięcia sądu apelacyjnego. W dniu 3 października 2025 r. bank wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, domagając się uchylenia wyroku w części oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze zarzucono m.in. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, kwestionując ocenę skutków abuzywności klauzul indeksacyjnych i konsekwencje stwierdzenia nieważności umowy.
Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji. Jej zasadniczym celem jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni prawa. Zanim Sąd Najwyższy przystąpi do merytorycznego rozpoznania, bada – w ramach tzw. przedsądu – czy zachodzi jedna z ustawowych przesłanek przyjęcia skargi, takich jak występowanie istotnego zagadnienia prawnego lub potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości.
Sprawa frankowa przed Sądem Najwyższym – odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej
Postanowieniem z 9 stycznia 2026 r. (I CSK 3480/25) Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądził od Santander Bank Polska S.A. na rzecz powodów koszty postępowania kasacyjnego. Oznacza to, że wyrok sądu drugiej instancji w sprawie frankowej o unieważnienie umowy kredytu CHF pozostał w mocy.
W uzasadnieniu Sąd Najwyższy przypomniał, że skarga kasacyjna jest „nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, nakierowanym na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni”, a nie ogólnodostępnym środkiem służącym ponownemu rozpoznaniu sprawy. Podkreślono również, że etap tzw. przedsądu „jest ograniczony wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., nie służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej”.
Sąd Najwyższy uznał, że w niniejszej sprawie frankowej nie wystąpiło nowe, istotne zagadnienie prawne ani potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości. Wskazano, że kwestie dotyczące abuzywności klauzul indeksacyjnych, skutków ich eliminacji oraz możliwości utrzymania umowy w mocy po unieważnieniu umowy frankowej były licznie opisane w orzecznictwie. W konsekwencji nie zostały spełnione ustawowe przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Jakie znaczenie ma ta sprawa frankowa dla innych kredytobiorców?
Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej oznacza, że wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w sprawie frankowej o unieważnienie umowy kredytu CHF pozostaje w mocy i nie może zostać wzruszony, a spór między stronami został definitywnie zakończony. Jednocześnie rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego ma znaczenie wykraczające poza tę konkretną sprawę frankową. Wskazuje, że zagadnienia dotyczące abuzywności klauzul indeksacyjnych oraz skutków ich eliminacji po unieważnieniu umowy frankowej są już w orzecznictwie utrwalone i nie stanowią nowych, nierozstrzygniętych problemów prawnych.
Dla innych frankowiczów z Wrocławia i regionu jest to potwierdzenie stabilności kierunku orzeczniczego w sprawach o kredyt CHF, przy czym każda sprawa wymaga indywidualnej oceny jej okoliczności.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ):
Czy każda sprawa kredytu CHF kończy się unieważnieniem umowy?
Statystyki z polskich sądów pokazują, że w praktyce frankowicze wygrywają zdecydowaną większość postępowań, nawet około 98% wyroków kończy się prawomocnym unieważnieniem umowy kredytu CHF. Każda sprawa wymaga jednak odrębnej oceny.
Czy po wyroku Sądu Apelacyjnego bank zawsze składa skargę kasacyjną?
Nie zawsze. Skarga kasacyjna jest środkiem nadzwyczajnym i jej wniesienie zależy od decyzji banku oraz oceny szans procesowych w konkretnej sprawie frankowej. Nawet jeśli zostanie złożona, nie oznacza to automatycznie, że Sąd Najwyższy przyjmie ją do rozpoznania.
Czy po odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej wyrok jest ostateczny?
Tak. Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej oznacza, że wyrok sądu drugiej instancji w sprawie o kredyt CHF pozostaje prawomocny i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Postępowanie sądowe zostaje wówczas definitywnie zakończone, a rozstrzygnięcie w zakresie unieważnienia umowy utrzymuje się w mocy.